De reeks zomeravondconcerten is afgesloten met een prachtig concert, afwisselend samengesteld en verzorgd door een rasmusicus. De Broekert heeft een geweldige voordracht. Hij speelt moeiteloos en bezit een gedegen techniek. Indrukwekkend is zijn stijlgevoel en zijn zichtbare speelvreugde en liefde voor de muziek. Zijn interpretaties zijn boeiend, hij maakt muziek op een natuurlijke wijze en geeft aan het recital een persoonlijk tintje door een heldere ongedwongen uitleg. Onder zijn handen zingt het klavecimbel.
[Jeanette Vergouwen, PZC]
De Broekerts gelöstes, ausdrucksstarkes Spiel und seine heiteren Kommentare……
[Marren Felle]
Sein Duo-Partner am Hammerflügel, Leen de Broekert, ist ein sehr einfühlsamer Pianist, virtuos une brillant zugleich, der – ob es beim “Lindenbaum” perlt, bei “Einsamkeit” aus der Tiefe aufsteigende Crescendi Weltschmerz und Verzweiflung artikulieren, bei “Letzte Hoffnung” eine impressionistische Tonmalerei aufsteigt oder bei “Wegweiser” ein pochendes Schicksalmotiv erklingt – stets in vornehmer Zurückhaltung die Schubertsche Stimmung trifft.
[Felicitas Schindlmayr, Rhein-Neckar-Zeitung Schwetzingen/Heidelberg]
Dass er nebenbei einen köstlichen Humor besitzt, liess er bei seinen kleinen Ansagen der Stücke horen. Dieser Witz war auch in all seinen musikalischen Vorträgen zu spüren und machte sie bei aller künstlerischen Werktreue zu einer leicht verdaulichen sommerlichen Kost.
[iru, Die Rheinpfalz]
De Broekert heeft niet alleen een goede neus voor wat klinkt op dit fraaie orgel, hij heeft ook de juiste vingertoppen.
[DL, Tijdschrift voor Oude Muziek]
De Broekerts spel is een toonbeeld van fijnzinnigheid (articulatie, aanslag) en soepelheid (agogiek), van aangename helderheid en milde kracht, perfect passend bij deze muziek.
……een on-Hollands, zuidelijk temperament !
[Drs. P.W. van de Wege, Reformatorisch Dagblad]
Und doch wird gerade bei diesem Konzert frappieren, was der unmittelbare Vorläufer unseres Konzertflügels an Klangabstufungen parat hält, vor allem wenn sie derart mitreissend in Szene gesetzt werden, wie hier von De Broekert. … Wer De Broekert kennt, weiss, dass er bei seinen Interpretationen nichts “verschenkt”, zum Beispiel von Beethovens Schroffheiten, Dämonische Rasereien………….
[H. L-E, Die Rheinpfalz]
[H. L-E, Die Rheinpfalz]
At its most musically inspired, period performance may be artistically rewarding as well as rich in stylistic insight. That combination of historical and contemporary authenticity is well displayed in this appealing new Haydn recording by the Dutch fortepiano specialist Leen de Broekert. De Broekert’s interpretations of three sonatas and three shorter works by Haydn abound in detailed, yet always lively articulation, delicacy of touch yet retaining power where needed, and stylistic ornamentation, with moments of spontaneous fantasy, all allied to a sweeping structural coherence and energy.
[Piano Journal, Malcolm Miller]
[Piano Journal, Malcolm Miller]
The Mozart recordings, released in de 250th anniversary year, are a delight.
It is refreshing to hear a sensitive and musical performer who is willing to allow Mozart's music to breathe. Too many virtuosi rush through the music as though it were a hundred metre race. De Broekert plays with the agogic accentuation of a harpsichordist, which suits Mozart's keyboard music very well, allowing it to speak and breathe. He also makes use of the custom of inégal.
This is definitely a recording to treasure on the road less travelled. It is good to see the inclusion of rarely heard pieces such as the Menuett KV 355 and Rondo KV 511 and 494. Well-known sonatas are given surprising twists, with improvised cadenzas and flourishing ornamentations. What a joy tot listen to the simplicity of the Sonata in C major KV 330, and the emotional impact of the C minor pair of Fantasie and Sonata, particularly as they are enhanced by the rattling power of sound of the - perhaps - superior predecessor of the modern piano.
[Piano Journal, Tau Wey]
Dacosta and De Broekert's recording of the mature works of Schubert for four hands are joyful and spirited, with a superb sense and exactitude of ensemble. The Duo in A minor (Lebensstürme) was dramatic and breathtaking, the joint power of two pianists at one instrument creating sounds of orchestral intensity. The Fantasie in F minor was also beautifully rendered.
[Piano Journal, Tau Wey]
